Adoptiekinderen komen ook uit China
De laatste jaren komen de meeste nieuwe adoptiekinderen in Nederland uit China. Hoezeer ik deze kinderen (meest meisjes) een beter leven gun dan in een Chinees opvanghuis én de Nederlandse adoptieouders ook hun adoptiekind, toch krijg ik gemengde gevoelens en gedachten bij deze ontwikkelingen.
De welvaart in China is enorm scheef verdeeld met steeds meer rijken in de steden en nog steeds heel erg veel arme mensen op het platteland.
Het land lanceert satellieten, bouwt high-tech hoge snelheidslijnen, de hoogste spoorlijn ter wereld en ontwikkelt straaljagers, neemt grote belangen in Europese havens en andere bedrijven of neemt ze zelfs helemaal over. Maar fatsoenlijk voor deze meisjes zorgen, is kennelijk een lastig verhaal.
Het zijn meestal meisjes die in zulke Chinese opvanghuizen zitten, aangezien veel Chinese ouders nog steeds liever een zoon hebben dan een dochter. Daarbij komen Nederlandse adoptieouders sneller in aanmerking van een adoptiemeisje als ze kiezen voor een zogeheten special-need-meisje, meisjes met een lichamelijke afwijking. Dit betrof vaak een schisis (hazelip), maar tegenwoordig is dit meestal niet eens meer voldoende.
Veel van die kinderen moeten na aankomst in Nederland operaties ondergaan om hun beperkingen zoveel mogelijk te verhelpen.
Dan bekruipt mij toch enigszins het gevoel dat China haar eigen "probleemkinderen" (meisjes met beperking) aan het "exporteren" is. En dat doen ze ook nog op een slimme manier: de adoptie-ouders halen de kinderen tijdens een reis van een paar weken naar/door China op. Een win-win situatie voor de Chinese overheid.
Veel adoptiekinderen krijgen vroeger of later ook mentale problemen die gerelateerd zijn de adoptie. Ik ben benieuwd hoe het met deze generatie kinderen die zowel voor hun ouders als hun vaderland niet gewenst waren zal vergaan. Gelukkig heeft Nederland al tientallen jaren ervaring met adoptiekinderen en zal de begeleiding voor ouders en kinderen tegenwoordig aanzienlijk beter zijn dan 30 a 40 jaar geleden.